Vanmiddag bezoek aan schoonmama, samen met nonkel Eric. Schoonmama was nu en dan wat verward, maar het lukte toch min of meer om een gewoon gesprek met haar te voeren.
De pralientjes die nonkel mee had voor haar, vielen bijzonder in de smaak.
Niet te geloven wat de tand des tijds in een vijftal jaren tijd kan aanrichten… ons marraintje, 91 jaar versus 87.
Destijds kon ze de ingewikkeldste kruiswoordraadsels van Humo en De Morgen in een recordtempo oplossen. Ze interesseerde zich met veel passie voor voetbal, tennis, Formule 1… dat is allemaal voorbij.
Toen ze 87 was zag ons marraintje het volledig zitten om op televisie te komen…
Mama, 87 jaar…
Mama, 91 jaar…
Zorgt de wetenschap ooit voor een medicijn of een chip die onze hersenen intact houdt? Wat zou dat toch fantastisch zijn… mijn grootmoeder herhaalde vaak ‘tant que je ne perds pas la raison, tout ira bien‘…
De dag werd afgerond met een boekenbezoekje aan d’Oede Schole, aperitief bij ons en een lekker etentje in ’t Apertje.
We hebben met nonkel Eric kunnen bijpraten over de familie, zijn passie voor antiek, het verleden,… en van alles en nog wat. Het was een mooie dag.
Vandaag voor de eerste maal in Damme in d’Oede Schole bijgesprongen om de ‘loniest bookshop in town‘ open te houden. Had mijn nota’s van onze Zuid-Afrika-reis bij om ze eindelijk eens te verwerken in een verslag. Mijn hersenen schieten helaas veel kronkels te kort om de vele details van die prachtige reis, onder deskundige leiding van Kassie de Waal, weer tot leven te brengen. Het was hier zeer rustig in de buurt van de toren van Damme en de frame van mijn – summier – verslag is min of meer afgerond.
Weinig bezoekers inderdaad gezien de slechte weersomstandigheden. Er was één bezoeker, met wie ik een lange boeiende babbel had. Zijn naam is Bernard Lafaut en hij praatte enthousiast over het mooie licht buiten, waardoor hij ’s morgens in Damme een paar heel mooie foto’s had kunnen nemen.
Mr. Lafaut is ook een rozenfotograaf en lid van de Koninklijke Nationale Maatschappij ‘De Vrienden van de Roos’. Hij toonde mij zijn vele foto’s via mijn iPhone op www.rosabelgica.be. Ook de roos prinses Claire en de mooie tuinen van de chateau d’Oostkerke en het Park van Beervelde kwamen aan bod. Toen ik over mijn nota’s over Zuid-Afrika begon, zei Mr. Lafaut, dat zijn rozenfoto’s hun weg naar dat continent hadden gevonden en op de kalenders van Otterley Press (Zuid-Africa) prijkten.
Que c’est beau le monde des roses… rozen en hun soms frêle geuren zijn ook mijn lievelingen en ik nam me voor om de serie prachtige foto’s van de Belgische rozen op een kalmer moment nog eens digitaal door te nemen.
Ook zijn advies als antiekkenner voor onze boven – in mijn ogen waardeloze collectie tin in een plooibox gestapeld – zal ik opvolgen en nagaan, a.d.h.v. de stempels, wat kostbaar is en wat niet en de waardevolle stukken met veel zorg bewaren. Het was een kalme dag in d’Oede Schole in Damme met weinig passanten, maar dit gesprek maakte veel goed en zorgde voor wat kleur en geur in die grijze dag.
Heb een paar foto’s genomen van d’Oede Schole, want wie weet staat die er eind dit jaar nog wel… en staat dan de constructie van ‘un bloc d’appartements sans âme’ op het programma. Jammer zou het zijn, dat zo’n mooi gebouw, zo typisch voor Damme, tegen de vlakte zou gaan. Maar ja, that’s evolution… tout change, c’est la vie.
De openbare verkoop van de school is gepland voor 24 maart. We’ll see what the future brings…
Vanmiddag is Ann onverwacht komen lunchen. We hebben wat bijgepraat terwijl de tong (Solea solea) met de frietjes en het witlof zich lieten smaken. Op haar werk gaat alles supergoed voor ‘t moment en het enthousiaste team bruist van de vele nieuwe initiatieven wat ervoor zorgt dat ze iedere dag met een blij hart naar het werk trekt. Sfeer is echt àlles op een werk en straalt af op de patiënten, je privéleven, kortom je hele manier van zijn. Blij dat het zo goed gaat daar.
Vanmiddag rond 15.30 uur naar hogeschool VIVES getrokken waar de nu al 17de VLIZ Marine Science Day georganiseerd werd. Gisteren en vanmorgen dwaalden mijn gedachten menigmaal af naar mijn ex-collega’s die allicht druk bezig waren met alle voorbereidselen om er weer een sprankelende en succesvolle dag van te maken. Onwillekeurig flitsten de voorbije dagen allerhande herinneringen en beelden van contactdagen uit het verleden door mijn brein… waar is de tijd van de allereerste contactdag in het provinciehuis Boeverbos! De 17de editie al, wat gaat de tijd toch razendsnel! Vanmorgen al met belangstelling enkele tweets van #vmsd17 gevolgd om alvast de start mentaal mee te maken…
Het weerzien was heerlijk… een plons in de immer bruisende VLIZ-sfeer! Na wat hartelijk bijpraten met Jan Mees & Jan Seys en mijn ex-collega’s aan de registratie, om 16.00 uur de laatste sessie gevolgd met de awards-uitreikingen door de gouverneur en de voorzitter van de Wetenschappelijke Commissie.
Daarna genoten van een hartelijke receptie en de leuke babbels met de ex-collega’s en enkele bekenden. Ben weer helemaal geüpdatet.
Superblij dat ik er weer eens bij kon zijn en dat meegemaakt heb!
VLIZ Marine Science Day – Uitreiking awards (VIVES, Brugge, 3 maart 2017)
Vandaag veel regen… ’s morgens boodschappen gedaan. Vanavond samen met Yves naar de Lumière getrokken voor de film Moonlight, die gisteren als beste film werd bekroond bij de jaarlijkse Oscar-uitreiking. Ik vond het zeker een goede en soms beklijvende film… maar La La Land, met zijn zes Oscars geniet toch mijn absolute voorkeur. Na afloop van de film trokken we naar de Irish Pub waar ik een Tripel Karmeliet en Yves een Irish coffee voor zijn rekening nam voor we huiswaarts keerden.
Naar Gent getrokken vanmorgen. Samen met Wim & Annelies, de opkuis gedaan van het oude appartement. Annelies lapte de ramen met heel veel zorg alsof het diamanten waren en de vloeren, tegels, muren, deuren, spiegels, etc. waren spic & span toen we het pand verlieten.
Na afloop hebben we de kip met curry & rijst die ik de zaterdag had klaargemaakt verorberd in hun nieuw appartement. Het grootste werk is achter de rug, nu moet enkel de inhoud van enkele dozen een plaatsje vinden in het appartement of in het containerpark.
Raar voorval toen ik wilde vertrekken… mijn iPhone wordt superintelligent. Toen ik in mijn auto stapte kreeg ik een bericht op mijn iPhone dat de rit naar huis 38 minuten zou duren en er op de E40 bijna geen verkeer was… Bizar toch? Voor mij wel.
Mijn kleinkinderen zijn het gewoon om van alles aan Siri te vragen, zij vinden het heel gewoon dat een iPhone hun vragen beantwoordt. Maar een iPhone die ongevraagd een persoonlijk bericht stuurt rond de plaats waar ik me bevind en de weg die ik moet afleggen en de duur dat dit zal innemen, dat vind ik nog altijd raar :-).
De vrijdag met Yves naar d’Oede Schole in Damme getrokken voor briefing… ik zal zaterdag moeten invallen omdat noch Ludo noch Yves de boekenzaak kunnen openhouden. En aangezien ik nu met pensioen ben, met wat vrije tijd, zijn alle ogen op mij gericht. Toen ik op de speelplaats aankwam, was de wanorde me daar – tussen de mooie en majestueuze beelden van beeldhouwer Charles Delporte – me even te veel… en toen Yves even wat boeken uit zijn auto haalde, trok ik resoluut richting uitgerangeerde kerstbomen, kartonnen dozen en oude planken. De sfeer op de speelplaats was desolaat en triest en het beeld van het recente plotse eenzame overlijden van Elmar Van Landschoot met zijn vele boeken liet me niet los. Met mijn ribbenkast protesteerde nu en dan tijdens het opruimen… maar toen we vertrokken had de speelplaats weer een wat frissere aanblik, de mooie statige sculpturen stonden er fier op te kijken en dat gaf mij een heerlijk goed gevoel.
Deze dag ging naar het opvolgen van enkele van mijn Damme-Brugge-Damme-actiepunten.
’s Avonds even gefacetimed met Romi & Nikki… Romi heeft haar lange haren resoluut in een frisse carrécoupe laten knippen, wat voor lieve mama Ilse toch wel even slikken was, zei ze… dit feit katapulteerde me meteen naar een woensdagnamiddag uit het verre verleden van mijn kinderjaren. Ik zat toen in het derde studiejaar in Düren (Duitsland) en mijn beste vriendinnen Nicole Wouters & Ursula zouden die namiddag naar de kapper gaan om hun haren in een hip en modieus kapseltje te laten omtoveren. Ik zaagde tevergeefs de oren van mijn moeders hoofd om mijn lange manen hetzelfde lot te laten ondergaan, maar mijn moeder gaf destijds – tot mijn grote wanhoop – geen duimbreed toe. Mijn lange haren moest ik houden tot mijn plechtige communie, punt uit, einde discussie. Ik vond dit toen verschrikkelijk erg. Drie jaren later en een paar dagen na mijn plechtige communie trok ik resoluut naar de kapper, die mijn dikke, lange haren zorgvuldig opborg alsof het een kostbare relicten waren.
Het is een hele tijd geleden dat ik nog iets schreef. Mijn ribbenkast doet nog altijd pijn bij het stappen en vooral bij het diep inademen, niezen… nog een beetje geduld en voorlopig geen loopkes meer. Jammer, het ging net zo goed.
Vanmorgen was er met Wim een interview op Radio 1 in ‘De Ochtend’ en ’s avonds op VTM, dit naar aanleiding van een artikel in Het Laatste Nieuws dat naakt douchen in de sportclub bijna een rariteit is geworden. De krant deed een rondvraag bij enkele verenigingen, nadat een jongen in Nederland uit het leven was gestapt, nadat een naaktfoto van hem op sociale media verspreid werd.
’s Avonds was er hier bij ons thuis een vergadering van het organisatiecomité van de loopwedstrijd Damme-Brugge-Damme. De vele to do’s werden overlopen. Het was een goede vergadering.
Yves komt vanavond weer thuis na driedaagse naar Catalunya (Spanje). Vanmorgen schoonbroer naar Doomkerke gevoerd… Wat viooltjes en primula’s gekocht om onze terras wat op te fleuren… de was en de strijk… en straks richting de Halletoren waar de kleedkamers van de ‘Urban Trail Brugge’ gelocaliseerd zijn om wat affiches uit te hangen en folders van onze wedstrijdloop Damme-Brugge-Damme uit de delen. De inschrijvingen lopen vlot binnen nu… we zitten al ongeveer aan een 160-tal inschrijvingen.
Vandaag kreeg ik het bezoek van Bert & Annelies met hun 2 weken oude baby Emma. Het was een leuk weerzien na een hele tijd. Een prachtige, rustige baby. Waar is de tijd dat Wim & Bert nog samen met de Sega speelden, we samen naar CenterParcs en naar de Efteling gingen. Was heel blij met hun bezoekje.
