My place

Drukke tijden…

Eindelijk was het zover: op vrijdag genoten ons Ann en ik eindelijk (!) samen van de kerstcadeaubon 2024 die we van Wim en Annelies kregen. In Villa Aqua in Oostende vonden we precies wat we op dat moment nodig hadden, d.w.z. rust. Het stoombad, de sauna’s, de opgietsessies, het bubbelbad… maar vooral het ontspannen, bijpraten met dochterlief en het afsluiten met een eenvoudige maar heerlijke spaghetti. Het deed zo’n deugd.

Zaterdagavond bracht ons naar de nieuwjaarshappening van TEJO Brugge voor de vrijwilligers. Een warme, fijne avond in aangenaam gezelschap — dank aan iedereen die dit mogelijk maakte. Het mooie piano- en zangspel van Bart en Hans raakte ons, en ook de frisse inkijk in het leven en werk van Gershwin vonden we bijzonder boeiend. Onderstaande video van socialmedia-vrijwilligster Lore geeft een beetje de teneur weer van deze hartverwarmende avond…

Op zondag kregen we dan weer onze lieve kleindochters over de vloer. Vanaf het station trokken we richting centrum, met onderweg een verkenning van enkele mooie Brugse plekjes. Voor en na een lekker maal in het altijd gezellige Restaurant China  genoten we volop van het samenzijn. Als kers op de taart kwamen Guy en Ilse onze dag afsluiten, net terug van hun wellnessweekend in Brussel.

Zo begon een nieuwe, opnieuw goedgevulde week: lezingen, een webinar, loop- en wandelmomenten, en de leesclub van het Willemsfonds.
Daar bespraken we ‘Tumult der tijd’ van Julian Barnes. Ik las het boek eerst in het Engels op mijn iPad en daarna in het Nederlands — het bleef me even sterk bij. Een beklijvend werk, dat leidde tot boeiende gesprekken binnen de groep, zeker in deze wereldpolitiek zo turbulente en onvoorspelbare tijden.

Het boek is een historische roman over het leven van de Russische componist Dmitri Sjostakovitsj, bekeken door de lens van angst, herinnering en morele twijfel onder het Stalinistische regime. Centrale thema’s zijn kunst versus macht, overleven en schuld, angst als levenshouding, en de rol van tijd en herinnering.
De kernvraag blijft nazinderen: was Sjostakovitsj een lafaard die boog voor de macht, of een kunstenaar die door te overleven zijn muziek — en daarmee iets van de waarheid — wist te redden?

Ik begrijp waarom hij boog.
Is blijven leven, zwijgen om erger te vermijden en blijven werken soms niet moediger dan openlijk verzet? Stalin stierf, maar de muziek van Sjostakovitsj leeft voort.

De volgende leesopdracht: ‘Spijkerschrift’ van Kader Abdolah… benieuwd!