De dag begon rustig en mooi. ’s Ochtends maakte ik samen met Wim een lange wandeling, de ideale gelegenheid om wat bij te praten terwijl we de frisse zeelucht opsnoven. Terug in het appartement volgden natuurlijk nog een paar vrolijke Uno- en Scrabblepartijen, die intussen bijna een vast ritueel geworden zijn.

In de namiddag trokken Romi en haar vriendin naar het strand. Romi verdiept in haar zoveelste dagboek, haar pen met vlugge halen haastig vloeiend over het papier, terwijl haar vriendin helemaal verdween in de wereld van haar boek. Yves vond zijn eigen plekje achter de laptop, met focus op zijn schaakpartijen, en samen met Wim trok ik richting Delhaize voor de nodige boodschappen. Tot onze verrassing liet Wim zich later, ondanks het frisse weer, zelfs nog even in het zilte water zakken voor een verfrissende duik.

Later op de dag sloot ons Ann zich bij ons aan. Het strand lonkte weer en Ann tackelde gretig een van Karels Cryptos die ik voor haar uit De Standaard had uitgeknipt en bewaard.  Later op de avond met z’n allen weer aan de Uno en Scrabble, dit onderbroken door lachsalvo’s en speelse discussies over de scores. Helaas brak daarna het moment aan dat Wim alweer afscheid moest nemen.

We eindigden de dag op een heerlijke noot: een gezellig diner bij Jef’s, waar het vriendelijke personeel ons meteen een tafeltje voor vijf aanbood. We genoten van lekker eten en fijne gesprekken. En na de maaltijd werd het tijd om snel richting tramhalte te stappen, waar we de vriendin van Romi uitzwaaiden… een warme afsluiter van weer een dag vol kleine, mooie herinneringen.

Zoals elk jaar genoten we weer van onze traditionele jaarlijkse family-quality-time in De Haan. Onze eerste logeetjes, Romi en een vriendin, waren ons zelfs voor: toen wij aankwamen aan ons appartement op de Zeedijk  zaten zij al vrolijk op het strand. Niet veel later namen ze vol enthousiasme hun slaapkamer in, maakten de bedden op en legden hun kleren netjes in de kast. Terwijl wij nog bezig waren met het uitladen van de valiezen en het opmaken van de bedden, kwam ook onze Wim toe.

Allen samen maakten we een prachtige wandeling door de duinen en langs de vloedlijn, met het ruisen van de zee als gezelschap. Daarna leerden Romi en haar vriendin ons het UNO-spel kennen. Het werd een gezellige avond vol potjes, gelach en kleine overwinningen. Ook het traditionele Scrabble mocht natuurlijk niet ontbreken, en tot onze verrassing hadden de meisjes het spel verrassend snel onder de knie.

Pas rond half twaalf kropen we allemaal moe maar voldaan onder de wol, dankbaar voor zo’n mooie start van onze dagen aan zee…