Onze laatste dag hier… Na het heerlijk ochtendloopke op het strand, tijd om de valiezen te pakken, op te ruimen… Ons Ann komt ons in de namiddag vervoegen na haar teamdag in Drongen.
We sluiten de dag af met een gezellig etentje in Bistro aan Zee.
Dankbaar weerom voor deze heerlijke week en traditionele family-quality-time in De Haan.
De laatste dag in De Haan voor Nikki en Nina… Na een rustig ontbijt en het zorgvuldig inpakken van de rugzakken, zetten we rond half twaalf koers naar het station De Haan aan Zee. Voor het zover was, maakten we nog een gezellige tussenstop bij Brasserie des Brasseurs, waar dampende mosseltjes en knapperige frietjes ons opwachtten. Een mooie afsluiter van hun verblijf.
Daarna stapten we op de tram richting Oostende. Met een stevige eindsprint wisten Nikki en Nina nét op tijd de trein van 13:42 uur te halen – een kleine overwinning op de klok.
Intussen vertoeven Romi en haar vriendin in Oostburg en hebben er hun tentje opgezet. En vandaag zijn ook Paul, de trainer van onze loopclub, samen met twee loopcompanen, vertrokken voor een zestiendaagse voettocht vertrekkend van Oviedo naar Compostela. Een avontuur dat zich nu langzaam ontvouwt… Ik ben benieuwd welke verhalen daaruit zullen groeien.
Blij dat ik hun reis stap voor stap zal kunnen meebeleven via de app Polarsteps.
Vandaag stond voor Yves een schaakevent in Oostende op het programma.
Met Nikki en Nina ’s morgens boodschappen gedaan en na de lunch trokken we strandwaarts…
’s Avonds nog wat scrabbleplezier met onze meiden…
Via Ilse hoorden we dat Romi en haar vriendin hun fietsavontuur hebben aangevat en ondertussen zijn aangekomen in Sluis en daar hun tent hebben opgezet.
De dag begon heerlijk actief met een verkwikkend ochtendloopje langs de vloedlijn – de beste manier om wakker te worden. Na het ontbijt en een paar kruiswoordraadsels keken we uit naar de komst van Nikki en Nina. Dat liep echter niet zonder hindernissen: door tramproblemen – drie ontsporingen in 24 uur! – in Oostende was Nikki genoodzaakt om de bus te nemen, en stapte ze – met haar zware rugzak – een halte te vroeg af bij het Zeepreventorium.
Ook Nina, die vanuit Oostduinkerke vertrok, had haar portie bus- en tramperikelen. Uiteindelijk bereikten ze ons toch, en rond 16 uur waren we eindelijk compleet.
Het weer was stralend, onze meiden grepen meteen de kans om nog een paar uurtjes te genieten van zon, zee en strand. ’s Avonds trokken ze na het eten opnieuw naar het strand voor een avondwandeling.
Ik nestelde me op het ruim terras, waar de ondergaande zon weerom voor een prachtig schouwspel zorgde, en las de laatste bladzijden van het beklijvende boek ‘Zomervacht’ van Jaap Robben uit. Ondertussen tikte op de achtergrond de laptop van mijn online schakende echtgenoot – het perfecte rustige decor voor een warme zomeravond.
Na de middag vertrok ons Ann weer huiswaarts. Romi en ik trokken samen naar het strand om volop te genieten van de zon, de zee en de stevige golven. Tussendoor belde Romi met een vriendin en trof ze alvast enkele praktische schikkingen voor hun geplande fietstocht naar Holland – inclusief een vlotte online reservatie van een camping. Onder de indruk van de vlotheid waarmee onze Romi dit allemaal online kon regelen.
De zee liet zich vandaag van haar wilde kant zien. Op een bepaald moment dook ik kopje-onder en werd ik helemaal ondergedompeld in het schuimende water – verfrissend en een tikkeltje overdonderend tegelijk.
Rond vier uur kwamen Guy, Ilse en hun vrolijk Luckytje erbij. Na een frisse duik voor sommigen en een ontspannend hazenslaapje van Ilse in de ligzetels, genoten we daarna samen van een sfeervol avondmaal met de ondergaande zon als zoveelste adembenemend schouwspel.
De dag begon rustig en mooi. ’s Ochtends maakte ik samen met Wim een lange wandeling, de ideale gelegenheid om wat bij te praten terwijl we de frisse zeelucht opsnoven. Terug in het appartement volgden natuurlijk nog een paar vrolijke Uno- en Scrabblepartijen, die intussen bijna een vast ritueel geworden zijn.
In de namiddag trokken Romi en haar vriendin naar het strand. Romi verdiept in haar zoveelste dagboek, haar pen met vlugge halen haastig vloeiend over het papier, terwijl haar vriendin helemaal verdween in de wereld van haar boek. Yves vond zijn eigen plekje achter de laptop, met focus op zijn schaakpartijen, en samen met Wim trok ik richting Delhaize voor de nodige boodschappen. Tot onze verrassing liet Wim zich later, ondanks het frisse weer, zelfs nog even in het zilte water zakken voor een verfrissende duik.
Later op de dag sloot ons Ann zich bij ons aan. Het strand lonkte weer en Ann tackelde gretig een van Karels Cryptos die ik voor haar uit De Standaard had uitgeknipt en bewaard. Later op de avond met z’n allen weer aan de Uno en Scrabble, dit onderbroken door lachsalvo’s en speelse discussies over de scores. Helaas brak daarna het moment aan dat Wim alweer afscheid moest nemen.
We eindigden de dag op een heerlijke noot: een gezellig diner bij Jef’s, waar het vriendelijke personeel ons meteen een tafeltje voor vijf aanbood. We genoten van lekker eten en fijne gesprekken. En na de maaltijd werd het tijd om snel richting tramhalte te stappen, waar we de vriendin van Romi uitzwaaiden… een warme afsluiter van weer een dag vol kleine, mooie herinneringen.
Zoals elk jaar genoten we weer van onze traditionele jaarlijkse family-quality-time in De Haan. Onze eerste logeetjes, Romi en een vriendin, waren ons zelfs voor: toen wij aankwamen aan ons appartement op de Zeedijk zaten zij al vrolijk op het strand. Niet veel later namen ze vol enthousiasme hun slaapkamer in, maakten de bedden op en legden hun kleren netjes in de kast. Terwijl wij nog bezig waren met het uitladen van de valiezen en het opmaken van de bedden, kwam ook onze Wim toe.
Allen samen maakten we een prachtige wandeling door de duinen en langs de vloedlijn, met het ruisen van de zee als gezelschap. Daarna leerden Romi en haar vriendin ons het UNO-spel kennen. Het werd een gezellige avond vol potjes, gelach en kleine overwinningen. Ook het traditionele Scrabble mocht natuurlijk niet ontbreken, en tot onze verrassing hadden de meisjes het spel verrassend snel onder de knie.
Pas rond half twaalf kropen we allemaal moe maar voldaan onder de wol, dankbaar voor zo’n mooie start van onze dagen aan zee…
Vanmorgen een mooi loopke gedaan van 3,3 km langs onze prachtige vesten. Het was warm en bij mijn terugkeer was mijn loopkledij doorweekt.
Na het douchen en ontbijten heb ik Yves naar Damme gevoerd. Vandaag was zijn laatste dag – na bijna twee jaar – als vrijwilliger in Fenix, the tiniest bookshop van het pittoreske Damme, een initiatief van de vzw Maerlant van Guido De Ville in het kader van Damme Boekendorp.
Weer een hoofdstuk dat (voorlopig) wordt afgesloten, want de Fenix krijgt een andere bestemming.
Yves zal de vele intellectuele prikkels en babbels met belezen, geïnteresseerde Damme-bezoekers missen… maar ik ben er zeker van dat er nieuwe, misschien zelfs nog mooiere opportuniteiten op zijn pad zullen komen om de vrijgekomen tijd weer op een leuke manier in te vullen. 😊
’t Is alweer een hele tijd geleden dat ik nog eens iets neerschreef… Niet dat er niets gebeurt — het leven raast verder met af en toe fijne momenten — maar soms ontbreekt gewoon de tijd om er even bij stil te staan.
Ons Ann heeft zich, naast haar drukke job, de laatste tijd ook creatief uitgeleefd. Op 19 juni vond in het Mudel in Deinze de vernissage plaats van de tweede editie van het Poemtata Haiku Kijkdozen Kabinet. Een originele expo waarin poëzie en beeldende kunst samenkomen.
18 bekende Vlamingen schreven haiku’s — waaronder Martin Heylen, Petra De Sutter, Jacotte Brokken, Geert De Kockere, Melissa Depraetere, Conner Rousseau, …
Voor elke haiku werd een kijkdoos gecreëerd door leden van Poemtata vzw uit Ertvelde, dat poëzie op een laagdrempelige manier tot leven brengt.
De expo loopt nog tot 31 augustus in het Mudel, en reist daarna door naar o.a. Sint-Martens-Latem, Gent en Evergem.
Onder de indruk van de mooie kijkdoos die ons Ann fatsoeneerde bij de haiku van Martin Heylen:
stoere buitenkant
binnen raast het leven door
vergankelijkheid
Via deze link een mooie AVS-reportage over deze vernissage.
Bij interesse, lees er alles over na via deze link (artikel van de hand van journalist Christian Lapinne) – daar kan je ook al piepen in de kijkdoos van ons Ann (bij de haiku van Martin Heylen).
Op voorstel van Ann trokken we deze namiddag naar Ermenouville voor een bezoekje in de rue de la Dame Blanche aan het Kasteel Mesnil Geoffroy.
Na een mooie rit doorheen prachtige glooiende groene landschappen meldden we ons aan in het kasteel voor een gegidst bezoekje.
Het kasteel is nog bewoond door prinses Anne-Marie Kayali en haar echtgenoot, de huidige eigenaars.
Eerst bewonderden we de roseraie des parfums… die in 1998 dankzij de passie van prins Kayali werd aangelegd. In 2016 kreeg de rozentuin de prijs voor de mooiste collectietuin. De tuin groepeert de geuren van 2500 rozenplanten, van 1887 variëteiten. Daarna volgden de Roseraie des Vivaces… Die geuren, die kleuren! Hemels die grootste privérozentuin in Normandië.
Daarna volgden we met veel aandacht onze vlotte gids doorheen het mooie interieur van het kasteel, dat familieverzamelingen en meubilair bevat, evenals heel ongebruikelijke voorwerpen… helaas mochten we hiervan geen foto’s nemen.
De gids wist onze aandacht vast te houden door een heel enthousiaste begeleiding aan de hand van tal van anekdotes over het alledaagse aristocratische leven in de 18e eeuw. We ontdekten de geuren van oude koninklijke parfums, opschikgebruiken van vrouwelijke en mannelijke bewoners, waaiers en de betekenis van de verschillende poses hiermee, de points de beautés van de vrouwen en de betekenis van de plaats op hun gelaat, bepaalde betekenisvolle details in schilderijen, tafelbenodigdheden…
Daarna reden we verder naar Veulettes en Mer… een mooi badplaatsje waar Ann en ikzelf een lekkere frisse Biocider met pannenkoek verorberden in het Authentic Café… In het Casino ernaast konden we enkele gokkers aan het werk zien.
Om de dag af te sluiten genoten we ’s avonds in de tuin, na de oestertjes, van de lekkere spaghetti die Hans had klaargemaakt. Daarna trokken we nog even naar de plage waar we een laatste blik wierpen op de prachtige falaises… om dan tenslotte met Ann en Hans en manlief te genieten van de gloed en warmte bij de open haard…
Ze zijn weer voorbij die mooie dagen… morgen weer koers naar huis.
Thanks-julliewel Ann en Hans… genoten van begin tot eind.
