My place

Het was een nare dag, een ervaring die blijft hangen. Vandaag was het de laatste nationale stakingsdag. Na mijn onthaalvrijwilligerswerk bij TEJO wandelde ik naar de bushalte. Op het elektronische bord bleek dat alle bussen richting de kerk van mijn parochie waren geannuleerd. Alleen bus 1 zou, volgens de app op mijn smartphone, over twintig minuten nog passeren.

Naast me stond een jonge vrouw. Ze had al een hele tijd bij een andere halte gewacht en was hierheen gekomen nadat ze de annuleringen had gezien. Ze sprak me aan, en ik vertelde haar dat bus 1 mogelijk binnen 20 minuten zou aankomen. Als die niet opdook, zou ik te voet naar huis gaan. Ze antwoordde dat ze dan wel met me mee zou wandelen. Dat vond ik al wat vreemd. Ze stapte wat heen en weer, zei dat ze het koud had, en met haar oortjes in leek ze verder op te gaan in haar smartphone.

Even later kwam een oudere dame met een fiets naar me toe. Ze vroeg voorzichtig of bus 4 nog zou langskomen en of die daarna terug naar onze halte zou rijden. Ik zei dat ze, als de bus niet kwam, altijd nog met de fiets naar haar bestemming kon – het rusthuis lag niet zo ver. Maar ze antwoordde dat ze niet meer kon fietsen; ze gebruikte haar fiets enkel nog als steun en zou die zoals gewoonlijk op het plein achterlaten.

Plots ontstond er commotie naast me: de jonge vrouw die me eerder had aangesproken, was flauwgevallen. Een man tilde haar overeind. Ik vroeg of alles in orde was, en ze knikte. Ze leunde wat tegen een steunpaal. Maar een paar minuten later zakte ze opnieuw in elkaar, dit keer met een harde klap. Opnieuw hielp iemand haar recht en werd ze op een bank gezet.

Ik belde meteen 112 en gaf de nodige uitleg aan de vriendelijke man aan de lijn. Ik gaf mijn telefoon door zodat zij enkele vragen kon beantwoorden—of ze diabetes had, andere klachten… Maar plots staarde ze voor zich uit, afwezig. Toen ze weer even bij bewustzijn kwam, zei ze vastberaden dat ze niet mee wilde met de ambulance. De hulpverlener aan de lijn drong aan dat het verstandig zou zijn om haar toch te laten controleren, maar ze bleef weigeren.

Ik werd even weer afgeleid door de oudere dame… en toen ik terugkeek, was de jonge vrouw verdwenen in de menigte.

Haar beeld blijft al een paar dagen door mijn hoofd spoken. Hoe zou het nu met haar gaan? Hadden we meer moeten aandringen? Hadden we haar – voor haar eigen bestwil – meer moeten overtuigen om de ziekenwagen te laten komen?